si home si

“Sabes que che digo? A nós vénnos que nindiola o do cambio climático. É o único que nos fai falta en Galicia, máis calor”, confesóuseme un taxista que me baixou do aeroporto un deses poucos días que houbo calor ó comezo do verán. A verdade é que entre a argumentación e a pinta –gafas de sol, camiseta e pantalón pirata- nunca vin a ninguén, non xa favorable, senón tan tremendamente entusiasta dun proceso de alteración do estado das cousas. E menos a un taxista, xente polo xeral firmemente partidaria da orde establecida, por moito pantalón pirata que se poñan. Isto demostra por un lado que a xente cre no que lle peta, e o Cambio Climático (CC) é o novo dogma de fe meteorolóxico, logo da existencia dos microclimas. Polo outro que, como seguramente dirán os economistas, wheater is money (é decir, o clima é diñeiro, e non soamente para os do gremio de Santiago Pemán). (more…)

Unha mostra do que dicía hai pouco sobre as distintas gravedades dos pecados segundo contra que idioma se cometan. Na área de servicio de Compostela da AP9

(by appointment eSedidió)

Unha das mellores cousas de formar parte do presente é que están resoltos enigmas que se descoñecían no pasado. Por exemplo, sabemos por que chove, aínda que non o faga a gusto de todos. Quedan moitos misterios resolver, tipo por que razón a competencia non mellorou a programación televisiva nin fixo baixar os prezos dos servicios, pero todo se andará. Nestes días últimos, sen embargo, desveláronse arcanos de considerable importancia. Por exemplo, o de Harry Potter.

(more…)

Curiosamente, as primeiras reaccións sobre o artigo de hoxe non son as que temía, tendo en conta por un lado ós destinatarios, por outra a que lle montaron a Milleiro e, last but not least, que estaba en castelán.

Hai anos, un colega, Santiago Romero, e eu acometemos o labor de retratar en extenso a unha serie de personaxes que nos parecían dignos de coñecer. Foron case douscentos, uns famosos e outros bastantes menos, e en ningún caso a conversa baixou dunha tarde, e nalgún tiramos coa gravación logo de perdela (a tarde, non a gravación) porque chegamos á conclusión de que non pagaba a pena reproducila. Agora, daquela lista hai algúns ós que se lle foron os quince minutos de gloria, outros acrecentárona, e moitos fóronse co tempo (Fernando Rey, Gonzalo Torrente Ballester) e outros antes de tempo (Carlos Casares, ou os músicos Enrique Macías e Manuel Balboa). Elixio Rodríguez acábase de caer daquela relación de xentes que nos deixaron entrar nas súas vidas, e xa daquela soubemos que pagara ben a pena, porque a súa non foi calquera cousa. (more…)

Paripés sempre houbo. E a utilización dos medios de comunicación por parte de xente aguda é tan vella como a utilización da xente en xeral por parte dos medios. Pero creo que nunca con tanta cara, como evidencian os casos desa competición por determinar os monumentos de máis mérito no mundo e do derrubo da planta dun hotel madrileño a cargo de estresados anónimos (que non é unha ONG nin un colectivo de autoaxuda). (more…)

Practicamente á vez, o destino cebouse de moi distinta forma en dúas persoas da miña xeración, cos que tiña trato de vello. O mundo éche así, e o mal é do que se vai, dicían na miña casa xente que tampouco está, quitado na miña cabeza.

Comezou xa o éxodo, ou comezará dentro dunha horas. E se vostedes non participan directamente, están igualmente afectados porque ou lle veñen visitas, ou no traballo os que se van non deixan de proclamar que se van, de consultarlles cousas ou de pasarlle polas narices que se van, ou todo á vez. Comeza o veraneo, o fenómeno máis igualitario desde a implantación do sufraxio universal. Porque moita xente non vai de vacacións, pero si sufre as festas do barrio ou se deixa ver nas da aldea, e vai, de grado ou arrastrado, á praia, logo do traballo ou na fin de semana. (more…)

Estiven o outro día na presentación das sinaturas dese movemento de nome esferolítico que protesta contra o que chama imposición do galego. Na miña opinión, os seus argumentos, ademais de fundamentalmente miserables, son primitivos e reaccionarios, pero en todo caso susceptibles de ser discutidos. O raro é que ninguén, en medio ningún, cuestionara a realidade desas 20.000 sinaturas que eles afirman ter recollido. O problema non é que se lle poidesen meter de matute algúns coñóns asinando Roberto Alcázar, senón como se garante que os asinantes son galegos/víctimas reais da tal imposición, e non xentes do mundo hispánico e españolista todo ós que lles proe que se dea galego no ensino. En todas partes se deu a cifra como real. Tampouco en medio ningún se cuestionou para que sirven esas teóricas firmas. En realidade, non sirven para nada. Preguntados in situ por ese detalle, os TGCG contestaron: "vosotros estáis aquí, ¿no? Es gracias a vosotros que hemos conseguido tener repercusión".

De todas formas, a existencia e o bombo que se lle dá a un fenómeno deste tipo é unha chamada de atención a todos aqueles que, do outro lado, plantean esixencias – todo o correctas que se queira – ó abeiro dunhas leis conseguidas nunhas circunstancias históricas concretas, sen preocuparse ás veces en  ofrecer argumentos que convenzan. 

Non debe ser cómodo ser unha figura pública. Ser, ademais dunha persoa como todas, feita cos materiais privados que se dá ido xuntando, unha imaxe construída polos demais, aproveitando pezas e recambios orixinais ou inventados. Esa imaxe feita a moitas mans está moito máis exposta a crebarse con actos que todos temos cometido aínda que non esteamos orgullosos deles, como darlle unha patada a un can ou unha mala contestación a un pesado. Non debe ser doado ser Manuel Rivas. Nin siquera para el, quero dicir. Pero moito máis difícil debe ser ser Martiño Rivas, quitado que traballes de repoñedor de hipermercado ou de repartidor de pizzas. Porque é cargar con outro fardo, a maiores do propio. (more…)

Un concelleiro sadense e teimudo correspondente epistolar, ó que lle agradezo que me lea, matiza nunha carta ó director que tamén me mandou a min que si tiña claras as súas apetencias á hora pedir, en concreto, a área de urbanismo. Foi unha das frases victima da poda para axeitarme ó espacio, pero eu queriame referir a que o concelleiro dubidaba entre pedir carne ou pescado.

¡Pues fue Iwo Jima de toda la vida!

Aviso a navegantes: Isto que se dispoñen a ler – nun acto de benevolencia que agradezo aínda que estea dictado polo aburrimento- é politicamente incorrecto por ser demasiado correcto politicamente, non sei se me explico. Tamén é editorialmente incorrecto, porque non pega moito co espírito do resto da revista. En resumo e con perdón, isto é unha chamada de atención para que lle collan aprecio á clase política.

(more…)

Fotonoticia:

Instituto Cervantes

Escribo isto cando aínda non remataron de todo os partidos. A chea de partidos que se celebraron onte nos 315 concellos, na maioría con resultado máis que cantado pero nalgúns con resultado cantante. No que se deu en chamar de forma grandilocuente as sete grandes cidades, saíu o que todo o mundo sabía –ou se temía- que ía pasar. Foi que si, pero se atendemos ó que foron contando e nós reproducindo, puido ser que non. E de ser que non, un extraterrestre–ese teórico marciano do que sempre botamos man retórica para explicar algo inexplicable nun entorno racional— chegaría á conclusión de que foi, polo menos na Coruña, polas diferencias sobre o galego. (more…)

Atopado na parede do que en tempos foi a Sala "El Moderno" de Sada. 

Your own rules 

Un señor que chegou a presidente do Comité Olímpico Español polos seus méritos, que non cuestiono porque os descoñezo, propuxo dotar dunha letra ó himno de España, co obxectivo de que o canten os representantes das federacións deportivas españolas nas competicións internacionais, e así eses abnegados traballadores fagan o seu ingrato labor algo máis motivados. O caso é que Mariano Rajoy, sempre ó quite dos problemas reais que afectan á sociedade española, distraída con reformas estatutarias e outros trangalladas, aferrouse á proposta como un mastín ás sobras dun churrasco. (more…)

Todo o mundo fixo xa a súa análise dos resultados das eleccións, e mesmo hai quen, como Núñez Feijoo, reanaliza de vez en cando. Así que permitan que me aproveite e faga eu a miña, que se resume en dúas verdades incontestables: Unha, que desta vez si que ganaron todos. Outra, que parece que os resultados en man valen menos que os que andaban por aí voando. (more…)

Os resultados cuantitativos son estes:

Os cualitativos veránse o 16 de xuño. Máis ou menos, terán goberno PSdeG-BNG sete de cada dez cidadáns. Seis con alcalde socialista e un con alcalde nacionalista. Os outros tres, habitantes de pequenas vilas ou do rural, estarán rexidos polo PP.

Outra cousa son as sensacións, de ganancia ou de perda, que están en relación coas expectativas que cada quen tiña.  

Os primeiros días dos recén elixidos. A etapa dos por qués.
-E por qué non goberna a lista máis votada? Porque a lei é así. Porque as listas máis votadas xa teñen un plus de representación coa Lei D´Hont. Porque a xente vota sabendo que pode haber pactos poselectorais, ou que os vai haber seguro, e que votar a ó PSdG en Pontevedra é darlle a alcaldía ó BNG é apoiar ós nacionalistas en Vigo é poñer no goberno ós socialistas.
-E por qué teño que pactar con ninguén se podo gobernar en minoría? Véxase a resposta á primeira cuestión.

A primeira lectura que fago do de onte é de alivio. Galicia is different, aínda que sexa un chisco. Non soamente porque non está reducida ó bipartidismo (aínda que o tetrapartidismo que sempre se anuncia non dá chegado) senón porque o ladrillazo non trunfou incólume como por aí. Gondomar e Salceda de Caselas terán alcalde do BNG, Nigrán do PSdeG, Baiona e Cee xa veremos… Hai dúas excepcións: Pontevedra e Carnota. No caso de Pontevedra hai posibles matices como o gancho persoal que ó parecer ten o candidato constructor/destructor, o cuantioso investimento propagandístico que fixo e a rareza estructural de que a sociedade pontevedresa apoie ó BNG (e polo tanto quizais estea volvendo ó rego de cidade de orde). O maioría absoluta do PP en Carnota agardo que sexa fruto da alternancia e non de que os veciños se fartaran de ser os únicos da contorna que non poden colocar os terreos como urbanizables, coa de sitio que aí por alí. No segundo caso sairemos de dúbidas axiña.

“Vota Mengano, a ti que máis che ten”, era o lema e o motivo conductor dunha miniserie de humor para noites electorais que contribuín a perpetrar hai anos. Era unha ironía, aclaro, tanto para aqueles lectores aínda non almorzados que podan conxecturar que isto sexa un ataque frontal á democracia, como para aqueles outros demasiado novos que non viviron aquela época remota na que na televisión se podían facer experimentos e innovacións, aínda que fosen con gasosa.

(more…)

Así entre nós, e sen que se enteren os meus colegas e moito menos os políticos directamente afectados, esta é a campaña máis levadeira que recordo. Quizais porque a sigo case como un cidadán máis, que a atura porque está no ambiente pero sen ter que contribuír demasiado ó rebumbio.    Mesmo parecen unhas eleccións europeas, convocadas para escoller uns equipos de goberno, sen que estea en xogo a civilización tal e como a entendemos por aquí, tal e como dicían que nos xogabamos en todas as anteriores que recordo, locais ou mundiais, nas que máis que votar parecía que había que escoller qué cable cortar, se o azul ou vermello, para que non estoupara todo e houbera que volver a inventar todo partindo da roda. (more…)

Algún colega emprendedor ou desocupado fixo unha lista de famosos que se presentan ás eleccións, moi celebrada nestes tempos de periodismo débil. Agora entendo por que estaba desocupado, porque non vía moito máis aló dos seus narices. unicamente que Luis Tosar non sexa famoso.

Teño un amigo politólogo que asegura que os slogans destas eleccións, todos en xeral e cada un en particular, son dos peores que recorda. Como el é o que sabe, non llo discutín, pero fágoo agora aquí, aproveitando que é un home moi ocupado que nunca debe ler isto. Aínda que hai que recoñecer que bos non son, a min non me parecen malos, e sobre todo o que son é bastante reveladores. (more…)

Traxedias e mortes hai máis incluso das que pensamos que poderiamos soportar. Algunhas, por frecuentes, como as que provoca o tráfico, nin saen nos titulares. Hai outras, paréceme, que nos afectan como sociedade, que nos implican un pouco a todos. A última desas, a morte deses tres homes no paso a nivel de Valga.

(more…)

Hai veces en que non nos entendo, non. Ós meus colegas, ou mellor dito, ós meus xefes que se encargan de decidir que é importante e que non, e poñelo en portada ou mandalo ó limbo das cousas que puideron ser noticia e non o foron (ou despois sono gracias a internet). Non entendo nin o rebumbio ese da caída da bolsa precipitado pola empresa solarteniente Astroc, nin os panexíricos a maior gloria de Boris Ieltsin, que en paz descanse. (more…)

O que non pasou por ese trago hai uns días, pasará dentro dunhas semanas. De feito, hai que pasalo dúas, tres ou catro veces ó ano. Por moitas experiencias que se teñan superado, por moitas veces que saímos delas dicindo que é a última e que nin de coña, recaemos sempre. É o que ten viaxar.

Hoxe votan en Francia. É curioso como dos veciños, o que menos coñecemos son os seus usos políticos, da macropolítica á micropolítica, desde as frías institucións ata as acendidas paixóns ideolóxicas. Eu o primeiro, desde logo. O que eu sei do sistema político galo é ese para nós curioso costume de escoller por separado ó presidente (que é do que se trata hoxe) do goberno propiamente dito. Paréceme que ese sistema soamente se pode dar nun pais que presume de racionalidade, e igual que no caso dos Estados Unidos, que usan un método parecido, baséase na morriña da monarquía. Como se non queda claro o ganador hai unha segunda volta, o elector ten a posibilidade de votar de acordo coa ideoloxía a primeira vez e pensando no práctico na segunda. (more…)

Hoxe conmemórase o resultado das eleccións municipais máis determinantes da historia das Españas e non digo do mundo porque o mundo é moito mundo. Pero as eleccións do 12 de abril de 1931 deron paso ó primeiro intento na historia española de que fose a xente a que decidise por si mesma. Non tanto como decidir o seu futuro, porque como dixo o escritor Charles Bukowski, a democracia consiste en votar antes de obedecer, pero alomenos escoller a quen mande, en lugar de que os mandantes se escollesen entre si. Había tanta fame dun dereito que hoxe exerce pouco máis da metade da poboación que nunca un resultado tan cativo conseguiu tanto. Porque as municipais do 31 nin siquera as gañaron estrictamente as candidaturas republicanas. As listas monárquicas trunfaron nas zonas rurais, onde o que se metía nas urnas tiña un valor relativo, e o definitivo era o que se poñía nas actas. se enchían daquela maneira. Pero a sensación de que se producía o que agora se chama “cambio de ciclo” foi de tal calibre que ata Alfonso XIII se deu conta e colleu o portante e a familia. (more…)

Aviso a espilidos. O goberno galego ten sen rexistrar os dominios .com, .org e .gov

(O propietario de .org véndeo por 500 euros)

Remata a Semana Santa, e non sei se son conscientes do feito de que en todo este tempo, que mediáticamente falando é unha eternidade, nin se rompeu España, nin a inepcia do Goberno nin a mala intención da Oposición nos fundiu na miseria nin nos precipitou nos abismos máis profundos. As posibles explicacións deste fenómeno de suspensión da realidade cotiá (que se rompe España, que ETA manda en Zapatero, etc.) son dúas que no fondo son unha: non pasou nada diso porque tampouco pasa o resto do ano e démonos conta porque a clase política tamén colleu vacacións. Cando a nosa clase dirixente deixa a aguillada de dirixir e crispar nós, cal rabaño rumiante, pacemos máis ou menos tranquilamente por onde nos presta. (more…)

Mira que é teimudo este home. Este é o último email promocional recibido:

(A novela xa a lin, e aprecio, entre outras cousas, que o autor apareza como personaxe secundario a peito descuberto, e non como protagonista agachado).

Se hai algo propio da idiosincrasia do galego, é viaxar sempre cun paquete para alguén. “Vou a tal, ¿queredes algo?” é a forma de anunciarmos as viaxes. Cela contaba que, unha vez que foi a Brasil, déronlle un paquete para un que vivía algo afastado. Desde Río de Janeiro, o escritor colleu outro avión, un tren, un coche de liña, unha especie de furgoneta e desistiu cando lle dixeron que para facer a entrega tería que continuar en piragua. Era unha esaxeración, evidentemente (sobre todo se pensamos no carácter que tiña o mandadeiro), pero eu levei unha chea da latas de sardiñas e bonito a Venezuela, e un bote de mirabeles a Mozambique. Sen dúbida é esta curiosa tradición a que impulsa á nosa clase política a viaxar mundo adiante levando cousas, e non outras motivacións menos altruístas que estes días son obxecto de controversia política. (more…)

___________________________  __________________________ 

___________________________

Efectivamente, 0,80 é o valor do debate político en España, do nivel de análise, da información dos media e moito me temo que, consecuentemente, da calidade da democracia. Menos que 1.

(A tradicional visión do pensamento galego como unha variante da actividade gastronómica?)

Saber que a obxectividade non existe é como unha especie de contrasinal co que os periodistas identifican ós que son do gremio. E verdades hai moitas, non tantas como xente pero si máis que relixións. Todo foi sempre bastante depende, pero contra ese relativismo extremo que tanto alarma ó papa Bieito sempre houbo algo que se chamaba criterio. Era unha virtude semellante ó sentido común, algo máis escasa e máis precisa. Agora, sen embargo, parece estar en perigo de extinción. (more…)

Cando leo unha entrevista, sexa en formato pregunta/resposta ou non, a maiores do que din esa parella de feito circunstancial, cada vez máis fíxome no canizo que hai detrás da conversa. Cando lin a que lle fixo Fran Alonso a Lupe Gómez, deume un arreguizo. Non coñezo da nada a Lupe, mesmo tiven unha reacción un tanto fraguiana ó título do seu poemario, pero poucas veces un texto xornalístico me puxi ben claro, por moito que xa as soubera, dúas cousas: a diferencia que hai entre o grao e a palla en poesía, e esa inmensa mentira – cando non canallada – do bilingüismo harmónico.

Pois iso, segundo un grupo de notables consultados polo grupo Correo, son o número 495. A primeira vista, entre as cousas rechamantes (ademais da miña inclusión) está a distinta clasificación dos Tonechos (que andan pola metade)

Canta máis información se teña e se dispoña de máis datos, mellores decisións se toman. E as institucións públicas, como teñen ferramentas bastantes para facer estudios e análises e non están guiadas por intereses particulares, escollen as opcións que favorecen a todos, e se non pode ser a todos, polo menos á maioría. Se está de acordo con esto adiántolle que non lle vai gustar o que vén. (more…)

Penso que aínda non comprendemos o duro que é o duro mundo empresarial. Como calquera outra sensación, por moito que digamos que o entendemos, que nos solidarizamos, que acompañamos no sentimento, non hai tal. O malo de ser un gran capitán da industria non é sentir o desapego das clases modestas, tradicionalmente inmersas na querencia funcionarial. Ou afrontar aqueles vellos resentimentos ideolóxicos anticapitalistas, que xa se encargan de ridiculizar nos seus discursos os que os defendían cando eles eran novos. Non, o malo é gobernar o temón dunha grande nave e estar ó que sopren os ventos da política. (more…)

Pasou no que debeu ser a primeira visita institucional á Generalitat do presidencia de Galicia, daquela Xunta preautonómica que pouca máis infraestructura tiña que unha secretaria. Non sei se o pre-presidente era Antonio Rosón ou José Quiroga, pero o total da representación eran tres, segundo o que recordo do relato que me fixo un dos protagonistas. En canto chegaron ó aeroporto de Barcelona recibíraos un home vestido de gaiteiro, acompañado doutro provisto do correspondente bombo, que como era de prever, que en canto os divisaron, acometeron o himno galego, ou outra peza patria. Así, musicalmente escoltados, atravesaron o aeroporto ata a saída. Xa no exterior, o gaiteiro interrompeu a execución e sacou dalgún sitio unha tira de alfombra vermella, que despregou ata un taxi alí estacionado, ó tempo que lles abría a porta de forma solemne. Os tres confusos políticos acomodáronse nos asentos de atrás do coche, mentres o gaiteiro gardaba a gaita no maleteiro, empolingaba o bombo na baca e se poñía ó volante do vehículo. Deste xeito, no clásico taxi amarelo e negro coroado menos ortodoxamente por un bombo, cunha parella de gaiteiros na parte dianteira e a clase política na de atrás, arribou a representación de Galicia ó encontro con Josep Tarradellas. A parella de esforzados e patrióticos gaiteiros xa se aprestaba a dispoñer o bombo e a alfombra para darlle rumbo institucional á chegada ó Palau de Sant Jordi, cando un dos políticos convenceunos de que non facía falta, agradeceulles o xesto e despediunos. (more…)

Isto non hai negociación que o bote abaixo. Unha achega máis de Casdeiro, o mellor e meirande argallante que deu Galicia.

Hai casos nos que, como lle pasaba ó Castroforte del Baralla de Torrente Ballester, o ánimo xeral se suspende e levita por riba da realidade. Aínda que sintamos distinto, todos dicimos o mesmo. Casos como, por exemplo, o desa pobre rapaza dunha aldea de Friol morta en Afganistán. Idoia en Herat parece o título dunha traxedia grega, e todos os elementos fan que en efecto, sexa unha traxedia. Desde o fado fatal da súa vocación militar desde nena, ata o plus de dor para a familia que debe ser que fose filla única. Pero a traxedia persoal, grega ou de Friol, non pode ocultar dúas realidades sobre as que non deberiamos levitar, senón ter ben presentes, por incómodas ou inoportunas que sexan. (more…)

Non sei se viron unhas informacións (que non me peta linkar) sobre o presunto "trato de favor a empresas do BNG" por parte de consellerías xestionadas polos nacionalistas. A pesar do plural ("empresas"), á que se refiren as noticias e unha posterior denuncia do PP é a de Xosé Manuel Blanco que organizou A cultura circula. Blanco é irmao de Fernando Blanco, conselleiro de Innovación, ou mellor, Fernando Blanco é irmao de Blanco, o mánager de Siniestro Total e un profesional máis que consolidado no sector (pese á pinta que mete e a cara de bo rapaz que ten), que traballou para tododiós, incluído o PP (por certo, que o PP fale de irregularidades en cuestións de contratacións musicais é para darlle á benvida a Comisionistas Anónimos).

Este é o comunicado de apoio que veñen de facer público outros artistas (presuntos titiriteiros subvencionados, suponse). De Quempallou a Dover pasando por Julieta Venegas

COMUNICADO

Queremos manifestar fronte as informacións aparecidas en distintos medios de comunicación, que recoñecemos en Xose Manuel Blanco un profesional cunha longa traxectoria na industria do espectáculo e con moitos anos de experiencia no sector.

• IVAN FERREIRO · ALFONSO FRANCO · ANTON REIXA · ANXO PINTOS · ARAN · ARDENTIA · ARTICKET · ASOCIACIÓN DE GAITEIROS GALEGOS · BELADONA · BERROGÜETTO · BUDIÑO · CARLOS BLANCO · CARTAFOL EDITORES S.L. · CASA DE TOLOS S.L. · EMILIO RUA · ENTRETRASTES · FALCATRUADA · FIADEIRO · KELTIA PRODUCCIONS S.L. (MANAGEMENT CARLOS NUÑEZ) · LA FABRICA DE CHOCOLATE · MACFECK · MALVELA · MARCOS CAMPOS · MARFUL · NARF · NORDESIA PRODUCCIONS S.L. · O TEAR DE LLERENA · PAI EDICCIÓNS S.L. · PRODUCCION E XESTION CULTURAL S.L. · Antonio Caneda, director de PRODUCCIONES INDEPENDIENTES CULTURALES (Vilagarcia) QUEMPALLOU · RODRIGO ROMANÍ · RUXE RUXE · SANTIAGO LÓPEZ CUADRADO (Xerente multiusos Fontes do Sar) · SILMAN PRODUCCIONES S.L. · SINIESTRO TOTAL · SonDeSeu . SWEET TOURS · THE SPLINKS · UGIA PEDREIRA · UXIA SENLLE · VALONGO · XIAIA · XOSE LIZ · XURXO SOUTO · XXL PRODUCCIONS S.L., KACHET LOXISTICA ESPECTACULAR SL · ABADA, XESTIÓN CULTURAL · GINTONIC MUSIC · DISTRIBU PRODUCCIONS · LUAR NA LUBRE

Queremos manifestar frente a las informaciones aparecidas en distintos medios de comunicación, que reconocemos en Xose Manuel Blanco un profesional con una larga trayectoria en la industria del espectáculo y con muchos años de experiencia en el sector.

• Carlos Mariño, director de SPANISH BOMBS MANAGEMENT (Madrid) · Carlos Galan, director de SUBTERFUGE RECORDS (Madrid) Miguel Moran, director del FIB (Festival Internacional de Benicassim) · (Madrid) · Gerardo Carton, director de PIAS SPAIN (Madrid) · David Jiménez, director de LOVE TO ART (Madrid) · Jesús Ordovas, periodista musical, director del programa DIARIO POP de RNE-RADIO 3 (Madrid) · Francisco Cuberos, director de MUSICA ES AMOR, (Granada) · Francisco Vilches, director de TUA S.L. (Jaén) · Rafael Santacruz, director de MERCHANDTOUR S.L. (Madrid) · Francisco López, director de ATTRACTION MANAGEMENT (Madrid) · Pascual Antonino, director de VINILO IDEAS MUSICALES (León) · Florentino Sanchez, director de TALENT MANAGEMENT (Madrid) · Unai Fresnedo, director de RADIATION S.L. (Bilbao) ·Javier Liñan, director de VIRGIN MUSIC-SPAIN (Madrid) · Roberto Grima, director de IGUAPOP (Barcelona) · Angel Romero, director de AVALLEKAS EDICIONES MUSICALES (Madrid) director del EXTREMUSIKA FESTIVAL · Iñigo Argomaniz, director de GET-IN MANAGEMENT, (Donosti) · Alvaro Ruiz, director de FESTIMAD (Madrid) · Pedro Paramo, director de AGUSTINA PRODUCCIONES S.L. (Miranda del Ebro) · Juan Salan, director de SALAN PRODUCCIONES (Las Palmas de Gran Canaria) Fernando Rutia, director ACTUA MANAGEMENT (Madrid) · Santi Camuñas, director de CREACCION S.L. (Madrid) · Sagrario Luna, directora de SLUNA COMUNICACIÓN (Granada) · Enrique Prieto, de GLOBO MEDIA MUSICA (Madrid) · Arturo Bengoa, NORTE ILUMINACION (Madrid) · Albert Salmeron, director Producciones Animadas S.L. (Barcelona) · Fernando Revilla, director de DISTRITO FLAMENCO S.L. (Madrid)· Javier Luque, director de DISEÑO Y LUZ S.COOP (Madrid)· Barnaby Harrod, director de MERCURY WHEELS (Madrid) · ZERUPEAN SL ,DOVER · JULIETA VENEGAS · KIKO VENENO · LOS PLANETAS · LORI MEYERS · DJ AMABLE · PEREZA · ALBERT PLA · REINCIDENTES · PORRETAS · BOIKOT · SIDONIE· JAVIER ALVAREZ · SKIZOO

Comezou o xuízo do 11-M. Se a cousa non tivese un trasfondo tráxico que ten e me puidese encargar de quitarlle ferro ó tema, porque xa hai xente abondo disposta a aumentarllo, salientaría a desgracia de que coincida no tempo co Antroido, e no espacio con ARCO, a feira madrileña da arte contemporánea. Se puidese etc., apuntaría o peor que lle pode pasar a ese xuízo é que as coincidencias se convertan en semellanzas, porque nesta época poden pasar por antroidadas cousas que non o son. (more…)

Na fin de semana, que é a forma discreta de morrer hoxe en día, foise Alejandro Finisterre. Estiveramos con el hai un par de meses, no que para min era unha obriga e acabou sendo unha experiencia ("Cando vaia dar a luz / botádeme ao mar; / quero dar a luz / estrelas de mar", di no video).

Teñen razón os que aseguran que nunca tal pasou como as que están pasando, e que todo pode acabar moi mal, por moitas razóns, pero sobre todo por como está a xustiza. Falo do auto ese dun maxistrado canario que suspendeu cautelarmente –e decir, por si ascaso- a celebración do carnaval de Santa Cruz de Tenerife, estimando o recurso de sete asociacións de veciños e dalgúns particulares, fartas e fartos do ruído que se monta. (more…)

En momentos coma este é cando lamento as considerables carencias da miña formación, o tempo lamentablemente perdido en actividades escasamente productivas e non ter endereitado a tempo certos defectos de carácter. Se soubera algo de economía, me tivera dado polas lecturas esotéricas ou conspiranoicas tipo Tom Clancy ou Dan Brown, e tivera forza de vontade, en vez de estar aquí facendo chistes a análises de patacón, estaríame aplicando a construír un novelón de éxito seguro, deses entre a ficción e o reportaxe. Desafortunadamente, a causa destas eivas, a cabeza soamente me dá para o título: O código Da Sepi. (more…)

Pódolles asegurar, sen quedar mal comigo mesmo, que pasei media vida profesional tentando que algún experto me confirmara que había indicios de cambio climático. Non é que fose unha teima diaria, pero si que, en canto se me puña a tiro alguén do sector meteorolóxico, aguilloábao con saña ou imploráballe sen pudor, dependendo do día, para que me recoñecese que o tempo de agora xa non era como o de antes. Nada. Como moito, unha vez, un admitiu case de mala gana ou por piedade que si, que chover chovía o mesmo que choveu sempre, pero quizais o que pasaba é que agora chovía máis ben de noite e por iso tiñamos a idea de que chovía menos. (more…)

Ryszard Kapuściński non era dos meus escritores favoritos-favoritos, pero si dos escasos xornalistas admirados, e mais nestes tempos nos que está caendo a que está caendo. Sempre odiei calquera rito mortuorio, así que a miña coroa ten dúas flores para recordar o reverso friki que ten calquera noticia.

(Por certo, gracias a Edilberto, aínda que eu non sexa Alfonso Pardo, pola súa boa memoria).

 Outras preguntas posibles:

• ¿Debe a Xunta seguir obrigando ós nenos a ler e escribir en castelán?
• ¿Ten dereito a Administración educativa a obrigar a aprender a ler e escribir?
• ¿É positivo que se impoñan ós infantes os complexos usos matemáticos?

 (Poden aportar as súas propias preguntas con resposta inducida)

Un espido, con epicentro en Arcade, sacude o mundo. A favor conxúranse as plumas máis sensibles e en contra maniféstanse os espíritos máis descridos. Facía tempo que teorías como esa na que interveñen dúas carretas como elemento comparativo non suscitaban tanta polémica social. É reconfortante comprobar a vitalidade da idiosincrasia galega na faceta de suscitar grandes debates sobre cuestións de fondo e esencia. (more…)

A versión política de "el fútbol es así", "los postes también juegan" ou "no se puede perdonar".

(ou mellor, agora que a releo, a versión políticamente correcta)