si home si

Un colega define a actual negociación (ou non negociación) PSdeG-BNG como un rito de apareamento. Hai que executar danzas, darse a valer, achegarse e reviravoltar, antes de acabar a cousa como todo o mundo sabe que vai acabar. Dentro do ritual, hai encontros supoño e desencontros. Un deles -sen quererlle facer a competencia ós confidenciais son as queixas do BNG porque Touriño despois da xuntanza do Hostal e dun xantar posterior, non descolgou o teléfono para chamar ó seu socio. Os socialistas argumentan que a aparente frialdade é para non estragar con liortas negociadoras unha relación persoal que terá que ser necesariamente estreita dentro dun mes.
A solución, como nas parellas a piques de formarse ou naquelas separadas educadamente podería estar en que Touriño e Quintana quedaran para outras cousas máis distendidas do duro trato negociador. Ir ó cine, personarse na rapa das bestas da Capelada, tomar uns vermús nunha terraza da Porta Faxeira, saudando ós paseantes. Esas cousas que reforzan a conexión coa que eles cahaman a sociedade civil, a xente normal, que apreciaría uns gobernantes cos que o trato non fose terse que apartar da carretera mentres a comitiva presidencial, unha santa compaña de coches negros, pasa a todo meter camiño de ningures.
(E ademais, haberá moita cousa que negociar, pero como di outro colega, o que a xente quere saber é se vai seguir Supermartes)

“Chamando de Londres ás cidades de fóra/ agora que se declara a guerra e que se achega a batalla/ Londres chamando ó submundo” cantaban máis ou menos The Clash, irá para hai un cuarto de século, cando se supoñía que a ameaza sobre as nosas cabezas era o “erro nuclear” que mencionaba a canción. O xoves pasado acababa de escoitar o disco en Monforte e acordeime del á hora de xantar, en Leiro, na beira do río Avia, porque na mesa do lado unha rapaza comía cuns auriculares postos. Escoitaba as primeiras informacións do atentado de Londres, onde tiña unha irmá estudiando. (more…)