¿Poderías pegar o artigo enteiro de Carlos Luis Rodríguez nesta Web? Gracias

E non soamente no móbil (gracias polo comén, recordoume que o tiña que cargar). Hoxe abrazouseme un productor ó que nin saudaba desde hai dez anos

Ai, Pereiro… que estes días non se pode andar sen cobertura no móbil! Non vaia ser que fagan “a chamada” e ao non estar pasen directamente ao seguinte na lista… Como me dicía un amigo onte, nunca tantas baterías de reposto deben están vendendo as telefónicas como agora. Porsiaca.

Non, se non teño nada, quitado unha presa do demo. Estaba na aldea, sen cobertura no móbil e con teléfono trak na casa dos veciños, e tiven que achegarme a Sarria para mandar unhas cousas. Cando tiña unha caña na mesa da terraza sobre o río, o portátil aparellado co móbil e me dispoñía a facer unha sesionciña de navegación (non polo río)... o carallo da batería do teléfono comunicame que está nas últimas.

¿Qué tes hom, Pereiro? Non desacougues por istas parvadas. Xa sei que non se entende ren. Son as miñas lerias. É que lin que andas a polemizar ca sogra e tamén me enterei que tiñas un caderno virtual destes e vin fisgar un pouco. Non hai máis, só che quería saudar. Outro día ei comentar con máis xeito o que escribas. Aburiño, meu.

¿Onde?, ¿cando?, ¿con quen?

Eiquí cheguín, como di o meu compai (¿escoitaras este neoloxismo?. Vai que non) de Moaña, e vexo que non folgas nin o día da Patria. Coñécese que, coma o noso Presidente, segues os consellos dese traballador inesgotable que foi Pablo Picasso. Eu tamén traballo arreo a prol de desmentir o tópico do galego esforzado e permanentemente suoroso. Pero entre Manolo Fraga cos seus decretos finais, Touriño/Picasso rematando discursos de investidura e máis ti, veña a traballar nos santos días, non me cunde nada.
Estou canso, por hoxe xa chegou, Pereiro. Xa nos vemos.