Creo que a Quin non lle importaría nada mirar como Redford. E a min tampouco, a verdade.

Efectivamente, Pawley, tamén se me viñera á cabeza Brubaker, pero Brubaker era un alcaide botando un ollo previo en plan califa Harum Al Raschid de As mil e unha noites. ¿Tim Robbins naquela que o enchironaban por inocente e logo facíase o amo do cotarro antes de fugarse?... non, a mirada é Brubaker.
Aprezado Mourullo: Pereiros quedamos poucos.

Pawley, o cravou!

Veña, XM, para cando esa “MACRO QUEDADA” dos Pereiro nunha discoteca de Laracha ou na praza de María Pita? Xa só faltaría que a serie estrela na TVG bipartita fose “Os Pereiro”. Que está pasando con este “Pereiro Power”? Estiveron todo este tempo disimulando e agora agroman… sssshhh, estade atentos… están a observarnos…

Carafio, ese que describe Jaime Noguerol non parece o mesmo Quin. Ese ten que ser Robert Redford en “Brubaker”!

juas juas juas, panexírico non: o evanxeo segundo San Jaime, vida y milagros de Jesu-Quin. Os pans e os peixes non os multiplicou?

Xa que non hai enlaces a laregión (cando non os hai, non os hai), déixoche aquí a alba de groria de Alfredo Conde. Tras Piñeiro e Casares, que hay de mi fundación:

http://www.elcorreogallego.es/index.php?option=com_content&task=view&id=11043&Itemid=46

Ben, o axente de garda esta mañá en Raxoi cando a toma de posesión do goberno comentou cando lle entreguei o carné: “ó mellor somos parentes. Eu chámome Pereiro Aguiar, como o concello”.

Difícil traballo superar este retrato do Quin do lado salvaxe, obxecto de desexo e mestre do balón no patio do cárcere, unha sorte de “Marlon Brando meets El Lute” que os de La Región non colocan na edición dixital. Para cando as historias de Quin tratando de amañar unha fuga masiva ou argallando a conquista da oficina do director? E outravolta, Pereiro, ese nome, protagonista esta semana no blog, don Xosé Manuel…