Moito que contar
O día que se soubo o da traxedia de Afganistán, chamoume un colega chamémoslle V que non ten a miña sorte de estar de vacacións. El tiña que papar informativamente o drama, e coma sempre, intercambiamos comentarios sobre o moito que dexenerou o xornalismo de sucesos e a incomodidade que supón terlle que entrar ós achegados das víctimas en momentos así. (Wenceslao Fdez. Flórez deixou o reporteirismo polo columnismo o día que non se atreveu a preguntarlle ó desolado propietario dun aserradeiro coruñés arrasado por un incendio pola cuantía das perdas). V decíame que alí ninguén quería contar nada, os achegados con razón e os non achegados, con máis porque non sabían nada.
Estaban todos os xornalistas lambendo esa ferida da falta de drama, cando chegou o equipo dun deses programas de directo. Na primeira e inmediata conexión, o animoso informador deu conta de onde estaba, do drama que alí pasaba, tal e como podían imaxinar os espectadores que efectivamente, tiñan que imaxinalo e que nunha próxima conexión contarían máis, “porque aquí hay mucho que contar”.
Na próxima conexión o que tiñan era a unha camareira, obviamente levada a rastras, que contestaba con monosílabos ás preguntas destinadas a sonsacarlle as vidas e milagros dos heroes falecidos na súa faceta de parroquianos. Ademais de pouca disposición a contar nada, a entrevistada tiña pouco coñecemento de quen eran en concreto as víctimas, e o que é peor neses casos, pouca imaxinación, co que a entrevista era un monólogo do informador. De alí a dez minutos, os xefes doutro reporteiro gráfico chamárono de Madrid para decirlle que lle fixera unha entrevista á camareira.
Con eses bimbios, é de supoñer os cestos que fixeron despois.
Aproveitando o dito da muller do César e a súa honestidade, é como que o drama para ser, ten que parecelo.
Comment by mourullo — 18 August, 2005 @ 3:23 pm
Si, é moi triste como está a profesión, pero tamén hai xeitos de dicir que non a certas miserias. O malo é que a maioría debeu perder a conciencia, e de paso a dignidade, nalgún sitio ben remoto.
Comment by kate — 18 August, 2005 @ 7:18 pm
Normalmente, nos despachos de dirección
Comment by sihomesi — 19 August, 2005 @ 10:57 am
Ía poñer nos despachos de dirección exactamente, pero non creo que moitos dos que fan iso teñan sequera acceso a eles. Seguro que aínda por riba, están puteados laboralmente, pero deben de ter algún tipo de esperanza de ser recoñecidos como sagaces carniceiros da noticia nun futuro.
Comment by kate — 19 August, 2005 @ 12:04 pm
Nin os teñen, nin como están os cousas os terán, xa non sei se por desgracia ou por sorte.
Comment by sihomesi — 19 August, 2005 @ 2:29 pm
Sempre nos quedará Antena 3 e os seus momentos “la explanada del aeropuerto se estremeció con la llegada de los diecisiete féretros”. Ai, e pensar que algúns aínda queremos traballar neste negocio…
Comment by O'Xirarei — 21 August, 2005 @ 2:59 pm
Fuxe se aínda estás a tempo! Logo de que cas no vicio é fodido. Eu soamente sei de tres ou catro que se deron quitado
Comment by sihomesi — 22 August, 2005 @ 6:46 pm
testcomment408
Comment by testanchor122 — 8 November, 2005 @ 11:55 pm