Haro
Morreu, xa saberán, Eduardo Haro Tecglen. Eu sentíame máis próximo ó fillo que se lle adiantou, Eduardo Haro Ibars, pero sempre me gustou o seu brío na defensa das súas ideas (que compartía ou non, e neste blog téñoo posto de mal exemplo nalgún caso). E aprecio sobre todo o espazo que abriu dentro do periodismo políticamente correcto cunha columna na que teoricamente tiña que analizar o visto e oído. Eu (e moitos dos que non tiñamos o privilexio de poder escribir para ladrar consignas editoriais e ideolóxicas) somos beneficiarios dese espazo que abriu. Todo o mundo morre (aínda que hai quen di que esa é unha verdade estatística, pero que non sempre se vai ter que cumprir), e este bloguiño non ten sección de necrolóxicas, pero Pawley mandoume un vencello a unha páxina certamente miserable (haberá mais, supoño) que eu non reproduzo porque son un clásico e considero que non todas as opinións son respectables, o respectable é o dereito a expoñelas, cousa que xa fan. E máis, o que merecerían, por ruís, son as hostias que os seus predecesores consideraban que eran unha forma de dialéctica. Como decían os outros, partíu, Eduardo.
Agora, por xustiza divina, tería que tocarlle a Fragaga. Sempre se van os bos e xenerosos.
:(
Comment by kate — 19 October, 2005 @ 12:08 pm
E de recoñecer que Haro Tecglen me provocaba sensacións moi encontradas e, aínda que o intentei no seu momento, non cheguei a formar parte dos devotos da súa ración diaria de periodismo crítico. Aínda e todo, sempre me atoparei máis preto da súa memoria que da dos herdeiros da moi azul “dialéctica de los puños y de las pistolas”.
Comment by mourullo — 19 October, 2005 @ 1:47 pm
A partir de agora, quando compre El País vai ser única e exclussivamente polo DVD.
Comment by Subcomediante H — 19 October, 2005 @ 3:19 pm