A partir de agora, quando compre El País vai ser única e exclussivamente polo DVD.

E de recoñecer que Haro Tecglen me provocaba sensacións moi encontradas e, aínda que o intentei no seu momento, non cheguei a formar parte dos devotos da súa ración diaria de periodismo crítico. Aínda e todo, sempre me atoparei máis preto da súa memoria que da dos herdeiros da moi azul “dialéctica de los puños y de las pistolas”.

Agora, por xustiza divina, tería que tocarlle a Fragaga. Sempre se van os bos e xenerosos.
:(