Funcionarios, os que queiran, pero que agarden a ser xa grandiños. Xornalistas, evíteo. Traballarán tanto como Vd. cun contrato de catro horas, doce horas sete días á semana.

Eso, eso, falemos do emprego precario, das inxustizas e ilegalidades. A ver….
1.- Eu teño a desgraza de ser un pequeno empresario, dono das vidas e facendas de algo máis de media ducia de asoballados.
2.- TODOS os meus asoballados están dados de alta nas SS (a seguridade social de giron de velasco) dende o dia no que entraron, faltaria mais. Eu teño que estar dado de alta como autonomo porque a lei (por certo…. que pouquiño cambiou dende o Fuero del Trabajo…) non me deixa darme de alta no rexime xeral. Ou sexa, non teño paro, non me podo poñer enfermo, etc.
3.- Teño unha saúde de merda, un coche con 230.000 kilometros e unha hipoteca descomunal para un piso mais pequeno que o de calquera dos meus asoballados.
4.- Padezo de insomnio cada vez que me tardan en pagar os clientes por medo de que non me dea para as nominas.
5.- Non me vou poder xubilar porque teria que pagar as correspondentes indemnizacions os asoballados para poder marchar pra casa.
6.- Tampouco me podo suicidar, dado que as indemnizacions das pelotas pasarian ós meus fillos.
7.- Espero que estes (os fillos) teñan algo mais sentidiño que o seu pai e se fagan funcionarios (xa mo dicia o meu vello…), xornalistas ou asoballados en xeral.

E xa sabes…. casta dos celtas esperta axiña…..

Eu já son pastafari!

Como dirían os vellos o mundo estache moi mal repartido. Eu engado, en desiguldades de todo tipo e sobre todo incoherentes.
Gustaríame que un día lle metése-lo dente ó tema só subliñado neste post: a situación laboral precaria da Galiza. Penso que daría moito xogo e topariamos moitas, pero moitas contradiccións e incoherencias. Por non falar de inxustizas e ilegalidades.

O multiculturalismo peca de certa indulxencia, e o certo é que o mínimo común denominador para todos teñen que ser os dereitos humanos, tanto aquí como en Marrocos, Estados Unidos ou Burkina Faso.