Ben, o meu comentario ó respeto é, como vostede entenderá, contraproducente co que se está a comentar. Por sorte ou por desgracia non me tocaron nin a min nin a ningún dos meus achegados eses famosos corenta e cinco millóns, mais non vexo por qué debería ser obrigatorio a revelación da identidade do afortunado/a que lle tocase tal premio.
En primeiro lugar, alusionando motivos de seguridade persoal, xa que a nova capacidade adquisitoria do individuo podería traerlle consecuencias nefastas, por exemplo, se alguén se atreve a entrar nos seus dominios con fins delictivos.
En segundo lugar, e dada a posición xeográfica do mesmo, a revelación da súa identidade xeraría gran descontento entre os veciños se éste non cede parte da súa fortuna en obras ou infraestructuras de carácter público que, por outra parte, axudarían na mellora dos servicios nun concello rural e pequeno como é Zas; pero sen embargo son servicios que xa nos encargamos todo-los galegos de cubrir cos nosos impostos.
Non sei se, como se comenta, o propietario dos cartos segue ou non en zas ou secadra no panorama nacional, pero creo que ten todo o dereito a non amosa-la súa identidade se non quere. Tamén ten todo o dereito de gardar todo o diñeiro para el, pois non creo que ningún veciño de Zas puxera un só euro nas mans do afortunado para paga-lo boleto gañador. Non creo que ninguén que estivera toda a vida traballando coma un negro, e que lle tocase por fortuna algo así, o faría. Todo o mundo ten dereito a unha vida digna e a intimidade, ¿non?
Non quero que ninguén se sinta ofendido por estas palabras, pero oín moitos comentarios acerca deste tema e a maioría eran bastante disgustantes. Só é unha opinión.

Eu subscrevo o do concurso de méritos

Eu non sei que faría. Vouno pensar.

Eu non podería evitalo, sobre todo nun sitio como Zas. Outra cousa é aparecer co careto nos medios, pero ¿decilo?, non faría nin falta, notariaseme.

Carai, que ben expresou vostede as preguntas que me fixen eu sobre o tema, e que debatín con algún que outro que soñaba esperto, coma min. Eu tamén diría que é un “pobre home”, é case peor ca ser testemuña dun atentado, que tamén ten tea. Eu creo que sairía do armario, non?