Ben, gustariame ter quedado algo máis, ata que o licor café crebara a timidez e o frío ambiente (e que me tocou mesmo baixo do tiro aquel, e estiven a piques de pedir unha maseira daquelas do churrasco para poñela nos pés), e agardar a rolda tipo voda de ir dun sitio para outro, pero en fin…

:) Parafraseando (mais uma vez) John Joseph Lydon, “You’re rotring, you are”. Ah, e foi um prazer conhecê-lo o sábado.

E a subcomediante H. O de Johnny Rotring non o aceptei, argalleino eu (como brincadeira, of course)

Ben, eu non comparei ós mariñeiros do Ferrol con Papuchi, comparei os tratamentos informativos. No que respecta á PD, fágame o favor de non poñerme colorado, e ademais eu son de Monforte

Nun Estado cheo de falanxistas de verdade(ou hoxe en día de fascistas de verdade),as críticas ao Doutor Iglesias sempre me pareceron facilonas,sen contido e,ás veces,froito dun certo integrismo,algo así como a crítica dos marxistas-leninistas aos Rolling Stones.
Postos a facer política de catro patacóns,eu diría que as persoas progresistas poderían agradecer:
1-O ridículo enorme que fai o PP diante da familia Iglesias.
2-A introducción dunha moral sexual máis aberta.Aínda que eu respeto aos defensores da fidelidade ou do matrimonio indisoluble,non aos puteiros que logo fachandean na COPE.

Por suposto que a clase obreira ten dereito a ter a súa vangarda e os seus herois,pero comparar ao Doutor Iglesias cos mariñeiros de Ferrol non ven a conto.O bon sería que Galiza fora unha nación con orgullo,que houbera menos diferencias entre ricos e pobres,que o aborto fora libre e gratuito,que Paco Vázquez non fora alcalde-promotor inmobiliario na Coruña…..coido que o doutor Iglesias non era un atranco para todo isto.
PD.E non me fume moito Mr Pereiro,aínda que non estea de acordo con vostede nalgunha cousiña,quero seguir lendo os seus artigos moitos anos.Lémbrese do mal que respiraban Chéjov e Carver,escritores tamén de sete estalos, aínda que non da Coruña.

Elle duro, para un idealista, descubrir que a xente sigue a demandar Papuchis, bodas de princesitas, infidelidades con abrigo de visón e intimidades de pailáns vidos a estrelas.
Eu poría a eses dous mariñeiros no saco dos mil-e-pico mortos en accidente laboral cada ano, e cerrarío o 31 de decembro, a ver si o ano que ven alguén se da conta de que ten máis probabilidades de morrer choiando que, por exemplo, matado por ETA ou AlQueda xuntos, no canto de preocuparse do glamur de outros que non teñen moi claro en qué consiste iso de lle dar un pau a auga.

ahahaha… vejo-me na obriga de lembrar-lhe que você admitiu publicamente a alcunha de “Johnny Rotring”, que já lhe vale também.

Era bricadeira. Excelente artigo