“O traballo e encher e valeirar, como quen trasfega un bocoi en pipotes”
Tes o poder da analoxía. Perfecto. Exactamente iso.

Ah! E de paso, que saibades que o AUTO CROSS de toda a vida agora ven en formato QUAD. Vou puril.

E si. Efectivamente a tarxeta externa (non sim) é máis ou menos o que di esedidió. Como se nota que chapamos wikipedia… (http://es.wikipedia.org/wiki/Memoria_flash)

Apertas

Que che coloquen os exames os días 9, 11, 16, 18 e 24 de xaneiro. Iso si que é depresión post-vacacional. O demais son divagacións

Do que comenta Mourullo, xa postearemos con calma

Menos lobos co portátil da cativa. É un deses VTech, para completar palabras e cousas así, non un laptop con procesador centrino deses

“Xosé Manuel Pereiro no dirigirá finalmente los programas de la TVG”
http://www.xornal.com/article.php3?sid=20060111135157

Mecachis!

Eu também gostava de um computador desses para uma prima pequena que tenho. Felizmente seu pai advertiu-me de que a adorável criança já era usuária de um Powerbook da Apple. Ainda bem, se lho chego a comprar sentiria-me como Javier Krahe na cançom de Marieta.

Xa sei que son un pesado, pero vexan a hora que é e sigo traballando. Comprenderán vostedes que me poda permitir este cachiño de desafogo.
Este vai referido ó escalestris. No meu caso tiven máis sorte: á probiña da miña nai tocoulle a lotería e o primeiro que fixo foi comprarme un. O malo que o premio foi tan pequeno que me tiven que conformar co máis baixo de gama. Aparte de ser un circuito en plan óvalo indianapolis (co que o coche de fora sempre levaba desavantaxe), os coches eran seat 600, polo que glamur o que se di glamur non tiña.
Hala, boa noite.

Veño de revisar o flamante glosario de termos informaticos galego-inglés de galego21 e “tarxeta a maiores” non aparece por ningures. É posible que vostedes se estean a referir a unha memoria flash en calquera das súas múltiples variables, ben sexa memory stick, secure digital (SD), mini-SD, XD-picture card, compact flash, MMC, transflash ou similar (desculpen o exercicio de pedantería). A ver se falamos con propiedade
En canto ó de constante, non sei se é unha virtude ou é un defecto. Teña vostede paciencia, que non sei se haberá observado que as miñas intervencións téñense multiplicado dende a lei dos collóns. É a miña maneira de espantar o mono. Espero, polo ben de todos vostedes, que se me pase pronto.
A putada é que se eu en vez de ser xefe fora soldado raso seguro que estaría todo o día metido no váter botando pitos. Pero xa ve, a miña educación xesuítica sae polo sitio máis inesperado.

Constante eSedidió: unha tarxeta non sim é unha tarxeta de memoria externa, tamén chamada tarxeta a maiores.
Exaltado niño de la guía: O Scalextric que lle regalei ó infante (o que funcionou por fin) montamolo unha vez, e nunca máis. A miña pareceira rei maga negouse a seguir regalando pezas.

Oh!! sHs! o Scalextric também foi o meu trauma. Por isso, há cousa dum ano e pico merquei nom um, dous, para fazer uma mega pista, com marcadores digitais para as voltas e semáforos.

Hostias trauma, durou-me 15 dias e regalei-lho ao filho dum colega, arrastrei a sugestom consumista 20 anos!!. Isso sim, que desfogue… todos levamos um neno dentro.

Non dixen que romantizaras (por outra parte, é unha magoa que xa non se romantice coma un William Blake ou coma un Yeats), digo que ás veces facer comparacions (son sempre odiosas, ¿será porque sempre sae alguén perdendo?) entre o antes e o agora, pode ser perigoso. Sobre todo se te pilla unha gripe de melancolía repentina escoitando soul.

Apertas.

Porra, xa o fixen, ou ando nelo. O vello manglanillo era máis espilido do que pensaba, e podía meter todo de vez na sim. O traballo e encher e valeirar, como quen trasfega un bocoi en pipotes. Zenks, Änzony

Menos coñas, que ando agobiado. O portátil da pequena xa non quedaba. Quedaron de avisar. Xa ó irmao maior lle pasou que lle tocaron dous escalestrics (aquí hai carnaza froidiana) que non traballaban. En canto ó da miña axenda, a sim téñoa abarrotada. Claro que podería ila baleirando, pero o problema é que non sei se nun primeiro momento me deron opción de pasar toda a tarxeta sim á memoria do teléfono, pero agora teño que ir número a número, que é case tanta vara como apuntalos. Por non falar dos problemas da palm arqueolóxica que teño e os contactos que alí están. Hoxe, no ordenador do choio, deina importado para Microsoft Outlook, e así soamente me quedará baixar o software para o da casa, repetir a operación e logo sincronizar co teléfono. (¿Como me queda tempo para as cousas serias, incluído o blog? Boa pregunta)
En canto ós polis-semis, eu uso unha gravación propia na que me conmino a min mesmo a coller o teléfono.

¿E qué é unha tarxeta “non sim”????? ¿Dubida?

É como anda de politonos-sonitonos-etc o novo móbil (o do pai)? Alégrame el día, shs.

Por favor, sr ánzony, fágalle un croquis ó sr. sHs, e de paso eu me entero, que estou feito un cristo con tanto sim.

De todos os xeitos teñan coidado con tanto sincronizar que a rebelión das máquinas está á volta da esquina.
E xa postos, para que raios quere sincronizar o móbil co ordenador da pequena? non quedamos en que estaba estropeado? Por certo, que debería estar vde. luminoso vestido de pretor. Non lle queda por ahí algunha fotiña? (a min trouxéranme un de cociñeiro… non sei que será pior….)

A ver sHs. Hai mil formas de meter a axenda. Copia a axenda do vello á memoria da tarxeta sim. Despois a cambias (a sim) ao novo e fas o contrario. A copias da sim a: ou ben a memoria do teléfono ou ben á memoria da tarxeta (non sim) que supoño que terá.
E a partir de aí, bluetooth, usb directo a pc, etc etc

Oigan, que eu non ensalzo nin romantizo (nin bebedizo, nin olvidadizo) nada. Limítome a falar de cando ser pai supoño que debía ser máis descansado e a transcribir un recordo de neno. Por suposto que é mellor que che regalen un móbil ou un ordenador que un disfraz de romano (e nunca me trouxeron o escalestric, trauma que me podería ter convertido nun serial killer ou nun piloto homicida)

A min resúltame un pouco sospeitosa esa actitude consistente en ensalza-la “estética dos nosos anos mozos”; está algo así como inflada do pior do romanticismo.

Tódalas xeracions teñen os seus Abel e os seus caín. Eu opto por pensar que hai dúas clases de individuos : individuos-masa non, non falo dos panadeiros nin dos peons de albañil e individuos.

Apertas.

Xa o dei sincronizado co ordenador. O malo é pasar a axenda do vello (conectividade by infravermello, e que soamente podía recibir, non enviar a un PC)ó novo. Estou case resignado á transmisión dixital (co dedo)

e qué? ademais do ordenador estropeado da nena, como vai o móbil do pai?

É o signo dos tempos: os nenos de hoxendía son moi sabidos e gostan máis de posturas republicanas revindicativas e con máis proveito ( rapañotas de glucosa ), que submisión a monarquías clásicas e pouca dada a alegrías duradeiras ( xoguetes mecánicos temporais )... e coma sempre os proxenitores rosmando polo enxebrismo de outrora ( romanos galegos ), SIGH!.

 Herr Graf Ferdinand Von Galitzien
 http://ferdinandvongalitzien.blogspot.com/