Velaquí outra teoría posíbel: A vinganza das pitas… )
http://www.leonardoboff.com/site/vista/2006/abr07.htm

Si buscades “Aguardiente” (¿ou era Orujo?) na Gran Enciclopedia Galega (polo menos na primeira edición), veredes o que é unha medicina para todo, e sin interés farmaceutico.

SEXAMOS PRACTICOS É NON É COÑA NIN IRONIA: ALGUEN PODE INFORMARME EN QUE EMPRESAS É ACCIONISTA O TAL RUMSFEL? PODENSE MERCAR ESAS ACCIONS NA BOLSA ESPAÑOLA?¿E QUE NON VEDES O NEJOSIO,MEUS?

Se lle fixérades caso ao Dr. House, outro galo cantaría.

Hoje tes material para outro Destafoi.
Adios rios, adios fontes, adios bieitos pequenos.

Mourullo, tes razón, ese é o libro. E, como dis, non só é bo senón que é atemorizante. Non sabes se deixar de ir ao médico ou seguir indo pero non tomar nada do que che dea. Na Arxentina temos un grupo de médicos, académicos e investigadores que traballan por (o que chaman) a “medicalización responsable” o que fai pensar que todo o tempo o que temos é unha “medicalización irresponsable”. E contáronme moitas veces que en España os médicos son moito mais “pastilleros” do que os arxentinos.

O do V2000 si que foi unha mágoa, porque parece ser que era o mellor sistema, e morreu por falla de impulso comercial. Cando empezaba de periodista, recordo comunicados de usuarios de V2000 denunciando a Philips. O mesmo que o Betamax, no que Sony apostou polas ganancias inmediatas amarrando o formato, no canto de potencialo facéndoo accessible. O caso é que a victoria (pírrica) foi do peor sistema.

Creo que o libro do que fala torre de babel é este, caro sihomesi. Lérono na miña casa e parece que é ben interesante e moi na liña do seu comentario.

Por certo, falou de pasada da victoria esmagadora do VHS sobre o Beta… E quen recorda hoxe o Video 2000 (aposta de Philips), o presunto terceiro en discordia? Derrotado e olvidado, doble derrota.

Está claro que, unha serie de cousas nas que vai implícita a vida das persoas, como a medicina, a guerra, ou a alimentación, que non se poden seguir rexindo por criterios económicos. Desafortundamente, parece que cara a iso vamos. Esperemos que no curso do século vinteún, a deseperación dos países máis pobres, ou os últimos vestixios de conciencia social europea, impoñan un xiro nesta tendencia.
Por outra parte, tamén é certo que a medicina parece, a veces, unha ciencia máis de crear enfermo crónicos, que poñer sáns ós enfermos. Enfermos crónicos, con tratamentos crónicos, claro.

Nom deixa de ser aterrador que Rumsfeld, mandamais do exército mais poderoso do mundo, esteja metido em todos estes fregados. Suponho que nom estará longe o dia em que as grandes corporaçons tenham o se próprio departamento de defessa e iniciem unilateralmente as guerras que lhes convenham. Os tempos em que o Estado era o posuidor do “monopólio da violéncia legítima” chegam ao seu fim.
Boissimo o teu artigo.

É este? non sabía que había traducción española…

a última vez que o meu home foi a España pedinlle únicamente un libro: chámase “Los inventores de enfermedades” e paga a pena. É increible cómo a industria farmacolóxica transformou a vellez, a melancolía, a calvicie, o entusiasmo, a menopausia e tantas cousas naturales en enfermidades que, claro, teñen que ser combatidas con drogas e remedios