Para a Historia a súa imaxe telexorneira co toco da bandeira do Orzán.

Bonito o neoloxismo “telexornear”, moito máis que o castelán “telediariar”. O malo é o sufixo “-ornear”, que parece indicar que se ornea a distancia.

Pois eu acho que se estam a fazer bem as cousas. Mesmo o feito de ir telexornear a Euzkadi pode formar parte de umha estrategia bem plantexada para deixar claro o bem que se vive sem ETA cheirando-nos o cú. A mim em particular nom me aporta nada que um pelotari considere que o seu deporte agora tem mais oportunidades, pero se serve para que a gente em Euzkadi empuxe com mais força no processo de paz, bemvindo seja.

A credibilidade dos comunicados, como toda, é subxectiva. Damoslle credibilidade a un “quérote” ou “gustame o que fas”, se queremos crelo.

Sempre me chamou a atención o tema da credibilidade que se lle pode dar a un comunicado de ETA, cando uns e outros tanto insistiron en que non lle deramos xamais a máis mínima confianza. Cal é o “cretónomo” entón? Ou é simple conveniencia en cada momento?

Efectivamente, pero daquela non faría referencia ó tal movemento.

Perdón por me fixar no continente e non opinar sobre o contido, pero…

Iso de “basta xa” (ademais do nome dun movemento cidadán contra o terrorismo e o nacionalismo vasco) non é un calco do castelán? Non debería ser “Xa chegou” ou “Abonda xa” ou algo así?

Eu tampouco o sei (cando estudiei, a televisión non era exactamente periodismo). Supoño que é un xeito de “comprometerse” coa noticia, de darlle un teórico valor engadido de “proximidade”, marcar paquete, e quizais un pouco de escorrentar a mala conciencia de que todo se fai desde Madrid…

A informaçom é um espectáculo como outro qualquer. Pronto.

Sr. Miguez, non sabe vostede o bós que están os pintxos no Antiguo de Donosti ou en Iturribide de Bilbao, cando ún non os ten que pagar? Pois iso….

Un profesor meu, de “mecánica (analítica)” e de “Cálculo, construcción e ensaio de máquinas”, dos máis arrogantes e menos populares da escola, chegou a clase unha vez dicindo:
-”De fútbol y de política, puede hablar cualquiera, pero de mecánica… Muy pocos podemos hablar de mecánica.”
Ten a súa lóxica: na mecánica non vale falar si o trebello non funciona, e (segundo a responsabilidade que estea en xogo) ¡Ai como non funcione! Agora ben, en política e tamén en xornalismo de opinión vese que se pode falar para adiante; cun pouco de sorte, haberá un rebaño que, facendo os coros, será lexitimación suficiente.
...e pregunto eu, xa de paso, dende a miña ignorancia das Ciencias da Información ¿A qué carallo veu facer os telexornais de hoxe dende o País Vasco? ¿Aportou algo para a infornación, ademáis de paisaxe, semellante movilización?