Non sei que tería que opoñer a xente lusófona. A maioría da xente hispana chámalle castellano ó español.

Mais que argumento, queria desbotar a visión da excepcionalidade do caso galego e confrontalo con outra realidade mais ou menos conhecida, sen entrar en profundidades.
Se convencemos à xente lusófona, por min, podemos chamalo galego.

Concordo co seu argumento. Coa precisión de que o chiapaneco sería o portugués actual, non o galego, alomenos cronolóxicamente.

Concordo totalmente, Pereiro: de Europa e de África. E o asunto do galego e o português é cuestión opinável. Como poderia ser o caso do espanhol, o castelhano, o arxentino, o boliviano e o chiapaneco. Saúde.

Señores Pardo e Míguez, miren que Jiménez Losantos foi maoísta e rematou como rematou…

Eu véxoo así: Na iniciativa cultural, ese Submundo do que falaba o outro día, está a ser unha bo medio para a maoiría das actividades, polo menos, para empezar.
Agora, si ben é certo que a maoiría dos inventos saen de iniciativas particulares, e a miúdo sin apenas recursos (o que innova é porque necesita pero non pode mercar, e isto vale en tódolos eidos), pouco poden ter que ver os gastos de un escritor cos de quen pretenda desenrolar ciencias ou tecnoloxías no seu alboio (dígollo eu). “Disque” hai axudas a calquera que presente patentes de interese, e outras cousas, pero como non hai publicidade ningunha do choio, hai que moverse bastante para enterarse; para conseguilas, xa non sei.
O problema, que me podería inchar a dar exemplos de creatividade tecnóloxica galega, pero despoís falla a fe en nos mesmos e, naturalmente, a capacidade dos administradores políticos e financieiros.
Da universidade, francamente, pouco agardaría eu; ou se fai unha purga maoísta, como dice alfonso pardo, de chupóns e de listillos, ou que se adiquen exclusivamente á ensinanza. Personalmente, eu preferiría a primeira, claro.

Con Zeca Afonso coincidín un par de veces, por medio dun amigo, e durmiu unha vez na casa que compartiamos ese colega e eu, entre outros. Paréceme dos mellores músicos que produciu Europa no século XX e incluilo no saco dos cantautores é como meter ó Gulliver no da literatura infantil (Por certo, Galeidoscopio, unha maldade: era moi contrario ó achegamento do galego ó portugués)

A min o panorama nas universidades paréceme arrepiante.Hai unha chea de tipos inútiles e corruptos que fan citas recíprocas e por non saber,nin tan siquera saben facer esnobismo intelectual.A meirande parte das veces un novo rico presumindo dun mercedes ten máis dignidade que algún profesor universitario presumindo de doutoramento…..
Home, é verdade que algo hai que facer e non é cousa de mandar a estes “intelectuais” a sachar patacas como facía Mao(coas cousas de comer non se xoga)....
PD.Tamén é verdade que un coche contamina máis que un doutoramento….

Formar investigadores para que marchen despois polo mundo adiante e menos prático que subvencionar orquestras autóctonas, da caste de Joam Pardo e as Nais da Inovación.
Sabia que o senhor Pereiro fixera uma version indireita do Zeca Afonso mas surpreendeume que dixera onte na Rádio Galega que ainda lhe prestava o Grândola, Vila Morena.

Xa sei que simplificar as cousas é moi sinxelo, pero insisto en que os supostos méritos e prestixios da investigación na universidade non deixan de ser cando menos un lugar común, que ninguén pon en cuestión, cando habería moito que mirar debaixo da alfombra. E:
1.- Non digo que non curren, sobre todo o persoal novo. pero ás veces resulta demasiado parecido á historia aquela do tipo condeado a subir e baixar un pedrolo do monte.
2.- O sistema de promoción profesional na universiade está viciado, coa complacencia e a complicidade da maioría dos seus partícipes. A avaliación dos méritos repousa case que sempre en algo tan artificial como as publicacións ou as ponencias, e así os proxectos de investigación convírtense moitas veces en factorías de artigos, teñan ou non interese obxectivo. To publish or to perish, dicia hai moitos anos un membro da comunidade…
3.- Unha gran maioría dos fondos dos plans galegos de I+D van a proxectos da universidade (moitas veces por desidia ou descoñecemento das empresas, tamén é verdade). Reto a calquera que analice a concorrencia entre o destiño deses fondos e os seus resultados prácticos no desenvolvemento económico do pais.
4.- Unha cousa é a investigación básica e a referente a materias que implican o noso autocoñecemento, que concordo en que están infradotadas, e outra ben distinta a I+D+I (non esquecamos as compoñentes innovación e desenvolvemento…). A miña crítica, que espero non a tomen a mal, vai xustamente nese último aspecto.

O problema nas universidades galegas nom é a falta de trabalho, dalguns nom da maioria, senom a falta de direcçom. É certo que a pesquisa científica nom pode dirigir-se rigidamente, já que nunca se sabe por onde vai aparecer algo importante. Mas também é certo que há temas com mais interesse para Galiza e outros com menos interesse. E após 25 anos de autonomia ainda nom se definírom quais campos de pesquisa som os mais prioritários para a nossa terra, ou caso de terem-se definido nom se explicitam e priorizam claramente.

Como melhor pode apoia a Xunta à música galega é programando-a na Rádio Galega e na TVG. Nesses meios há muito pouca música galega e muita música em castelhano, que no meu entender sobra toda já que há muitas outras emissoras que emitem todo ou grande parte da música em castelhano.

Cumpleu vostede moi dinamente, señor Pereiro. E as veces é dificil falar ó caso cando se pasas tres segundos sen dicir nada xa hai catro persoas falando cada unha dunha cousa distinta.
Quería apuntar, para matizar un pouco a esedio, que non é certo que a xente sexa así na Universidade. Hai xente moi traballadoriña, pero claro, tamén catro sen vergonzas. Pero non se pode cuestionar algo tan importante como a laboura que fai a universidade por tres persoas, o que hai é que esixir que se fagan ben as cousas, que cartos, como di Pereiro, non sobran.
E aprobeito para felicitalo tamén pola reportaxe da machada; moito rin. A señora que o explica todo estivo incrible.

Non perdeu nada, todo o mundo me dixo que non daba rematado as frases e falaba moi baixo

Ultimamente un dos lugares comúns máis socorridos en calquera discurso (exceptuando o cambio climático, o efecto invernadoiro e o desenvolvemento sostible que dios confunda) estriba en sacurdirnos coa palinodia esa do importante que é investir en I+D+I+nonseiqué, que hai que multiplicar os recursos dedicados á investigación, que eso de subsidiar ao sector primario é un atraso, patatín, patatán….
Sr. pereiro, o día que á un xornalista agudo coma vostede lle dea por investigar polo miúdo en qué se gastan os cartos de investigación neste pais imos todos levar unha sorpresa. E non falo de corrupción, que tamén, senón de que a gran maioría dos proxectos de investigación están deseñados e enfocados á maior gloria e loor do fulano de turno, falo de que a inmens maioría dos proxectos carecen do menor interese para a sociedade e/ou algunha aplicación económica, non teñen a menor relación coa sociedade, e cando a teñen quedan arramblados nun curruncho, pois que xa cumplioron a súa función (comprar material e alimentar becarios), para qué carallo se van molestar en darlle desenvoovemento comercial. Da cacarexada colaboración empresa-universidade mellor non falo que teño hernia de hiato e o paso fatal cando me río.
Eu, francamente, e xa postos, prefiro que gasten os cartos na festa do caldo de osos de taboada, que polo menos está rico…
E sinto non haberme enterado da súa nova aparición na teletonecho, mágoa..