Aceptamos hipermetropía como animal de compañía.

Apertas.

Ten vostede razón, o meu coñecemento de Castela é case nulo. De feito só coñezo Ciudad Real e Burgos se é que non contamos Madrid como Castela, senon como metrópole. É certo que me impresionou o xeito de espetar palabras que tinhan os casteláns e o directos que eran.
O resto das cuestións son toboganes de palabras, pecata e, como ti dis, descoñecmento. E non miopía, senon hipermetropía.

Por último digo que si: moito me costa cerra-la boquiña unha vez que a abro.

E eu – orgullosamente – deixo sempre no prato a derradeira tallada compartida porque así mo ensinaron de pequeno papá troll e mamá troll

Boas tardes:

Paréceme bastante contradictorio o presunto coñecemento de Yeye doutra/s sociedade/s (véxanse as liñas “Na grande castela porque moito desto ben de ahí creo que non nos comprende non, e xa sei que estou a ser inxusto con moitos casteláns, pero é certo, hai incomprensión e hai sentimento de superioridade”) co feito de que non quixera ou non tivera a oportunidade de coñecelas (“Pasei hai anos uns días en Ciudad Real, unha das miñas escasas saídas deste país”).

Somos bastantes máis semellantes, para ben, mal ou regular, do que queremos ou pretendemos: aquí e acolá, dentro e fóra, enriba e embaixo, epi e blas.

Gracias a Mao, as sociedades e os pobos evolucionan, como ben podería comprobar calquer persoa que pasara uns días en Galicia fai uns anos. Ou na Andalucía ou na Calabria.

O humor pode ser bo, ruin ou regular, sexa obxeto de mofa un galego ou un baturro. Tópicos (os mesmos ou diferentes nos que cae vostede, Yeye, no seu comentario; os mesmos ou diferentes dos que falan de “terras de meigas” ou de “vacas a go-go en cada esquina”, tópicos tamén fomentados polos propios galegos vía oral, visual ou escrita).

Intúo, máis que resentimento, que tamén, certos complexos e farturento victimismo nas súas palabras. Relea, en serio, porque os males (por chamalos dalgún xeito) dos galegos deben ser combatidos polos propios galegos dun xeito intelixente e non tirando de libraría de vello, vinilo de Wagner e outras herbas de San Xoán.

E nada, que todo é unha cuestión de perspectiva. E de dioptrías. Aínda que sei de ben galegos que andan por ahí adiante e non sentiron esas miradas nen tiveron ese trato ao que se refire Yeye, máis ben o contrario.

O galego, para que nos vamos a enganar, cae ben. E se o tratan de, é un falar, tonto (sic), él terá lingua ou feitos para defenderse, atacar, contraatacar ou tirar de recetario Ghandi (o da India, non o da Coruña, que xa postos…).

Respecto ás distintas formas de comunicarse, o galego pertence a unha cultura de alto contexto. Non somos directos na comunicación e moitas veces dicimos máis cos xestos que coas palabras. O costume de relacionarse dun xeito (dende que un nace) pode facer que se nos faga extraño calquer outro. Pero non creo que sexa mellor ou peor, pero sí diferente: un galego pensará que é un saco de boxeo despóis de ser golpeado sen nengún tipo de pudor pola clientela de calquer discoteca de Buenos Aires, pero pasará por maleducado se non se comporta como é o debido en calquer medio de transporte público británico. Etcétera.

Reciban apertas rasgadas.

Nos teñen tratado ben mal polo feito de ser galegos. Eu o que me pregunto é que defeuto teñen eles colectivamente maiormente casteláns para nos mirar así.
Complementando o que vostede dixo, que tamén me pasa, a min fodenme bastante os de fóra que tanto aman a Galiza, que din que a levan no corazón, que se a maxia, que se as meigas, que que encanto, que se a comida… que se os galleguiños. Seméllame ós británicos que tanto amaban á India, e que eran os que ás veces menos a comprendían.
¿Qué lles incomoda realmente? Na grande castela porque moito desto ben de ahí creo que non nos comprende non, e xa sei que estou a ser inxusto con moitos casteláns, pero é certo, hai incomprensión e hai sentimento de superioridade. Aínda lembro de cando neno ver no UN DOS TRES a non sei quen co chiste da serventa galega que decía ó teléfono que o señor estaba cagando, que se viña botando peidos polo camiño, e sobre todo lembro como ría a xente… seguro que é un conto que pode ter base real, opde estar fundamentado, pero esa risa, ai esa risa. para os galegos as cousas da merda sempre foron algo bastante natural, así como falar da morte e máis da propia, ou non se definir ou decantar totalmente, ou non polo menos abertamente…
Pasei hai anos uns días en Ciudad Real, unha das miñas escasas saídas deste país, e quedei flipadísimo coa forma de ser da xente: como espetaban as cousas á cara uns dos outros, que violencia me parecía a min, con que tanto descaro se dicían as cousas, berrando sempre, que sequedade… en fin.
E conste eran boa xente, pero cun espeteo verbal que non sabía como levar.

Moitas veces a risa vai movida por un fondo de incomodidade e incomprensión.

A min as acepcións “americanas” de “gallego” e os chistes de “gallegos” pódenme mosquear nun momento concreto, pero en realidade son un recoñecemento implícito de presencia universal, de imaxe de marca, sexa positiva ou negativa, que non todo o mundo ten. O que me amola é que un mundo intelectual que eliminou silandeiramente e sen que se notara, e con razón, o uso de palabras como “judiada”, argumente agora que “los usos lingüisticos históricos son así”. Fódeme non o uso, senón o argumento, porque revela o pouco medo que metemos. Igual que o cara de leite fervido de J. Marías, que o outro día queixábase de que o politicamente correcto obrigara a decir “A Coruña” e prohibira “La Coruña”. O da presión do politicamente correcto débese circunscribir no seu caso a conversas con Manuel Rivas.

X acomentara noutro for e repítoo aquí, as acepcións “americanas” da palabra “gallego” poden e
xtenderse ó resto dos nosos veciños españois, pois tal é o significado que se lle da (mais extensamente, abofé, que os outros)

Completamente de acordo con Pereiro. Hai que entrar a saco neses cerebros. Sin piedad nin compasión ( pàrece o título dunha de vaqueros). Ainda fode mais que xente intelixente faga coma o touciñeiro de Ourense, pero estes intelixentes, o fin e o cabo, son actores, e, se queren traballar pra-lo do Bierzo, teñen que ter acento “neutro”, e un actor teno que facer, coma ten que facer de Drácula se lle pagan e da o perfil.

Sobre a cuestión que se plantexa da raza, poderiamos autodefinirnos como “omnívoros coma os porcos”, cando menos en poténcia e mesmo contando co toucinho.
E, ainda concordando no fondo do asunto, penso que de toda caste de palavras e expresións pódese sacar uma reviravolta humorística que non hai por que desbotar.
Que non mo tomen a mal, mas algúns colaboradores de meios galegos e estranxeiros, tanto pola forma como polo contido, son melhor antídoto contra a saudade que o Carnaval de Rio e o Antroido da Corunha.

A min tamén me gusto esa pasaxe. Eu ,cando estou con xente de fóra e me preguntan se non teño vergonza porque sempre como a última porción dígolles que non, que son unha desvergonzada, e máis coa comida, para que non me chamen “gallega” na súa acepción costarriqueña.

Monsieur Pereiro: vostede é a hostia. Pero que pasaxes impagables:

“... foi a un logopeda a que lle quitara o acento, cando o que tiña que facer era pedir cita en Corporación Dermoestética para que lle quitaran os coloretes da cara que o revelaban como un comedor de touciño”.

Gha, gha, gha…