SHS, teño que marcar os números ao igual que todo comentarista neste blog; eu falaba desa mensaxe “son un bot” que a min me fai ilusión e que parece incomodar a eSedidió.

Durma tranquilo, Sr. Pardo, que, entre eu e máis a impagable comtribución de Gelo e as súas camisolas, declararemos o concello de oleiros como jalogüín-free.
E falando de doces lembranzas infantís, o outro día caeu nas miñas máns a versión fashion dun peto do Domund. Visto o revival caritativo, ardo en desexos de ver como serán as mesas petitorias postas ao día, cheíñas de cuarentonas da jet, rubias de bote e con taconassos… Piedade, que son hipertenso.
PS. Abondando no dito polo Sr. Mourullo, non sería mellor titular o asunto ese do contrasinal como “NON son un bot”??

Eu quèdome màis tranquilo vendo como, grazas a eSedidiò,o imperialismo cultural ianqui teno claro.
PD.Perdòn pola retranca pero,despois da foto da poza de Gil,as visitas a sHs medraron exponencialmente?

un video das fotos do día dos defuntos, no cartafol de silencios

Mourullo, paréceme incrible que sexa a súa primeira vez. Incluso eu tiña que marcar uns números, ata que fixen algo – ignoro qué- que me suprimiu o trámite.

O final do seu post, é o que eu vexo como raíz dos males: dubido que a ninguén se lle ocurrise celebrar jalogüin si non lle ofrecesen paridas plásticas de usar e tirar nos comercios.
Iso, e o de tratar de imitar todo o que se ve nas películas americanas, co teito tope das Llenifer e Llosuas que todos oímos por ahí.

A primeira vez na miña vida que teño que escribir unha serie de números para confirmar que son un bot Que ilusión!

Mr Pereiro, pro ano, xa tes unha reportaxe única. Se leérades no meu blog mais a miudo saberíadelo, o que pasa é que quizás pensárades que era ficción.Pro próximo, gardoche sitio, pero por fora do nicho.

Porra, ter avisado, Suso. Como pode comprobar, Willy, as sociedades urbanas están botadas a perder

En Corme, seguese indo durante toda a noite o cementerio. Os nenos adecentan o nicho de Celedonio e do irman, mortos no 1918. Certo é que se ve alghunha cabaza, pero no cementerio son risas e festa. Unha nena de dous anos, preghuntaballe a sua avoa, cando empezaba a festa, o ver as lusiñas dos nichos. Por certo, cada vez somos menos os que aghuantamos hasta o dia no camposanto. Se queredes velo, teño gravado en video no móvil. Estaría ben quwe antes de perderse definitivamente alghén fixera unha reportaxe pra archivar, e que no futuro poideran ver como as ghastavamos nesta parte da Costa da Morte

eu quedei descolocado: a xente estaba na praia en vez de estar nos cementerios facendo vida social, e os máis novos de botellón mentras os pais vían o partido do real madrid no canal satélite… un estrano día de defuntos

Pois eu que pueren que lles diga: que agardo con impaciencia o día que parezan na miña porta un par de cretinos disfrazados de esquelete e cunha cabaza comprada no Gadis decindo aquilo de “dulce o susto?” ou como carallo se diga, para tirar de disfraz de herodes e liarme a leches con eles, por gilipollas….