si home si

Pódolles asegurar, sen quedar mal comigo mesmo, que pasei media vida profesional tentando que algún experto me confirmara que había indicios de cambio climático. Non é que fose unha teima diaria, pero si que, en canto se me puña a tiro alguén do sector meteorolóxico, aguilloábao con saña ou imploráballe sen pudor, dependendo do día, para que me recoñecese que o tempo de agora xa non era como o de antes. Nada. Como moito, unha vez, un admitiu case de mala gana ou por piedade que si, que chover chovía o mesmo que choveu sempre, pero quizais o que pasaba é que agora chovía máis ben de noite e por iso tiñamos a idea de que chovía menos. (more…)

Ryszard Kapuściński non era dos meus escritores favoritos-favoritos, pero si dos escasos xornalistas admirados, e mais nestes tempos nos que está caendo a que está caendo. Sempre odiei calquera rito mortuorio, así que a miña coroa ten dúas flores para recordar o reverso friki que ten calquera noticia.

(Por certo, gracias a Edilberto, aínda que eu non sexa Alfonso Pardo, pola súa boa memoria).

 Outras preguntas posibles:

• ¿Debe a Xunta seguir obrigando ós nenos a ler e escribir en castelán?
• ¿Ten dereito a Administración educativa a obrigar a aprender a ler e escribir?
• ¿É positivo que se impoñan ós infantes os complexos usos matemáticos?

 (Poden aportar as súas propias preguntas con resposta inducida)

Un espido, con epicentro en Arcade, sacude o mundo. A favor conxúranse as plumas máis sensibles e en contra maniféstanse os espíritos máis descridos. Facía tempo que teorías como esa na que interveñen dúas carretas como elemento comparativo non suscitaban tanta polémica social. É reconfortante comprobar a vitalidade da idiosincrasia galega na faceta de suscitar grandes debates sobre cuestións de fondo e esencia. (more…)

A versión política de "el fútbol es así", "los postes también juegan" ou "no se puede perdonar".

(ou mellor, agora que a releo, a versión políticamente correcta) 

Imaxino, non sei por que razón, que os asistentes ós momentos históricos, sexan protagonistas ou espectadores, non son nunca totalmente conscientes da importancia do asunto. Falo dos momentos máis ou menos históricos, non dos partidos/vodas/ do século que se producen con periodicidade semestral ou dos acontecementos do ano que se repiten puntualmente cada quince días, tres semanas máximo. Eu, sen embargo fun este xoves cubrir informativamente (é decir, a ver se pasaba algo, e logo, pasara ou non, contalo) a Conferencia de Presidentes autonómicos, sen máis expectativas que a de non mancarme, e foi como se levara un golpe na cabeza: descubrín a verdadeira esencia de por que a clase política é como é. Ou, para ser máis exactos, revelóuseme o mecanismo polo que algúns políticos se van convertendo no estereotipo que temos de como son os políticos. (more…)

Como están lendo isto, vostedes estarán tranquilos e felices, na casa ou fóra, almorzando ou tomando unha caña, ou sentados nun banco, mentres ó seu redor nenos non menos felices, propios ou alleos, andan dun lado para outro carrexando xoguetes ou deixándose carrexar por eles. É esa estampa dun mundo idílico, aínda que sexa soamente un chisco, coa que empezaban as películas de David Lynch. Eu estou agora preparándome para o que viña logo nesas mesmas películas: un pesadelo, unha sobredose de horror cotián. (more…)

 Se outra vez me dá por facer traxes, mellor non incluir o e-mail

(Como para fiarse da wikipedia)