Coidado con estes artigos con cargas de profundidade, meu. Demasiado bo, vai mellorando no camiño de gañanrse moitos enemigos que non perdoan nin esquezen. E teña en conta que os amigos somos cobardes, sen nengún tipo de poder e moi olvidadizos.
En cando os rusos en xeral, do pouco que coñezo, xente mais triste paréceme que non toparei na vida. Probablemente consecuencia daquela frase xenial de Goya, soños dos que falta que alguns recoñezan que para moitos, demasiados, foron pesadelos, non esquezendo que os que venden os outros, mais que pesadelos, son a fame sen paliativos para demasiados.