Sintoo. Procurarei non fiarme de todo da wikipedia

Home, SHS, non nos deixe quedar tan mal aos alemáns, que ese himno do que fala xa non é o oficial… Polo menos tivemos a decencia de recortarlle as partes máis escabrosas, non coma vostedes, que seguen berrándolles “imbéciles” a uns certos compatriotas en pleno himno… ;-P

Faga o favor de ir máis a modo publicando, que un non da abasto a comentar. En canto ao dos hinos, algunha curiosidade que engadir:
1.- Pese ao chovinistas que son os portugueses coas súas cousas, admiten bastante mellor que segun quen determinadas parodias. Véxase se non a canción “Heróis do bar” do Paulo Gonzo (que non é precisamente un punki) que comezaba xustamente así: heróis do bar, nobre povo….
2.- Para min que a historia de que o noso hino sexa tan rariño non é máis que unha casualidade. De feito, e como vostede sabe (pero seguro que moitos dos seus lectores non) o de pondal non foi no seu momento a única proposta: de feito houbo unha especie de concurso aló polo fin do XIX ou primeiros XX, en plan operación triunfo patriótica, que gañou un medico da habana chamado Taibo (non lembro o nome) que non ten desperdicio. Para a xuventú que non o coñeza, velahí vai (se a memoria non me falla): Casta dos celtas, esperta axiña/ ergue do fango da escravitú /patria da i-alma, teus ceibes cantos /enchen o mundo de norte a sul. / Dos meus amores bendita terra /nai amorosa da miña nai /creba as cadeas que te asoballan /e cingue a croa da libertá. /Cantai, galegos, o hino xigante / dos pobos libres, dos pobos grandes / Cantai, galegos, a idea santa / da independencia da nosa patria. (bonito, verdá? e reivindicativo. Claro que na segunda estrofa baixa o diapasón, con ese estilo noso tan contraditorio. Di así...) Os de Castela son casteláns / os de Galicia galegos son / pero non somos, como españoles /nin eles amos nin servos nos (eiquí caghouna…).... E sigue no mesmo tenor. En canto á música, o Sr. sHs, que ten pasado como vocalista de sona, cantárallela con moito gusto.
3.- E podería ser pior, lembren o caso do veciño principado, que ten coma hino unha canción de troula e borracheira.

Un artigo moi bo. Parabéns